Powieść została wydana u Gallimarda w 1942 roku, dzięki pomocy André Malrauxa. Od samego początku była ona uznana za literacki wykład filozofii egzystencjalnej Camusa oraz za „klasykę absurdu”, choć sam autor był przeciwny takiemu ujęciu.

W „Explication de’Etranger” Sartre umieścił bardzo przychylna recenzję na temat tego opowiadania. Napisał wówczas, że powieść jest napisana na podobieństwo powiastki filozoficznej Woltera, a Camus jest autentycznym moralistą. Sam pisarz wypowiadając się na temat powieści mówił, że wzorował się na Stendhalu, do którego dodał elementy z Hemingwaya oraz B. Constanta.

W 1967 roku „Obcy” został zekranizowany przez Luchina Viscontiego.

Camus w jednym z wywiadów powiedział „Obcym” w sposób następujący:
„Streściłem <> jakiś czas temu, w zdaniu, które uznaje za paradoksalne. W naszym społeczeństwie każdy człowiek, który nie płacze na pogrzebie swojej matki, ryzykuje bycie skazanym na śmierć. Chciałem tylko powiedzieć, że bohater książki jest skazany, ponieważ nie bierze udziału w grze. W tym sensie jest obcym dla społeczeństwa, w którym żyje, błądzi na marginesie, na obrzeżach życia prywatnego, samotniczego, zmysłowego. Dlatego czytelnicy skłaniają się do traktowania go jako bankruta. Mersault nie bierze udziału w grze. Odpowiedź jest prosta: odmowa kłamstwa”.

Mapa serwisu: